Αυτός ο τελικός είναι μια αναμέτρηση μεταξύ δύο ομάδων με δακρύβρεχτη ιστορία στα παγκόσμια κύπελλα. Δύο διαφορετικές ποδοσφαιρικές κουλτούρες που έχουν πολλά κοινά χαρακτηριστικά και σημεία αναφοράς. Χαρακτηριστικό τους ότι πάντα ξεκινούσαν για μεγάλη πορεία στις διεθνείς διοργανώσεις, έχοντας ταλέντο και παγκόσμιας κλάσης αστέρια στη σύνθεση τους αλλά κατέληγαν σε χαμένους τελικούς όντας το φαβορί (Ολλανδία 1974 και 1978), αποκλεισμούς στα πέναλτι και παταγώδεις αποτυχίες (Ισπανία 1982 και 1998). Αυτή τη φορά κάποια από τις δύο θα πανηγυρίσει την κατάκτηση του βαρύτιμου τροπαίου.
Ο Ντελ Μπόσκε και η... Μπαρτσελονα
Ο Βιθέντε ντελ Μόσκε έχει πανηγυρίσει πρωταθλήματα και δύο Τσάμπιονς Λιγκ με την Ρεαλ Μαδρίτης. Είναι γέννημα-θρέμα του συλλόγου και παντοτινά πιστός της στρατιώτης. Η διοίκηση τον απομάκρυνε λόγω του ότι «το προφίλ του δεν ταιριάζει με αυτό της ομάδας». Ο τεχνικός από τη Σαλαμάνκα δεν είχε τον ενδοιασμό να συνεχίσει όπως και ο προκάτοχος του Αραγονιές να διατηρήσει τον τρόπο παιχνιδιού της Εθνικής Ισπανίας χρησιμοποιώντας ως βασικά γρανάζια τα στελέχη της ομάδας του Πεπ Γκουαρδιόλα. Πουγιόλ και Πικέ στο κέντρο της άμυνας, Τσαβι και Ινιέστα στη μεσαία γραμμή και ο παίκτης-έκπληξη της σεζόν 2009-2010 Πέδρο στην επίθεση. Η χρησιμοποίηση του τελευταίου αντί του ντεφορμέ αστέρα Τόρες ξεκλείδωσε την επιθετική λειτουργία της ομάδας που μέχρι εκείνη τη στιγμή σημάδευε συνεχώς τον φόρ της Λιβερπουλ σαν αιχμή του δόρατος της επίθεσης. Η ομοιότητα του παιχνιδιού της Ισπανίας σε σχέση με αυτό της Μπαρτσελόνα είναι φανερή. Πολλές πάσες, καλή και γρήγορη κυκλοφορία, δημιουργία φάσεων, διεμβολισμοί της αντίπαλης άμυνας με κοφτερές πάσες και καλλιτεχνικά σλάλομ των τεχνικά καταρτισμένων μέσων και επιθετικών. Ο Ντελ Μόσκε ακολούθησε την επιτυχημένη συνταγή του Γκουαρντιόλα στην Μπαρτσελόνα με αποτέλεσμα να χρησιμοποιεί σε πολύ μεγάλο βαθμό την τεχνική αρτιότητα των παικτών του, το ψυχικό τους σθένος και την αυτοπεποίθηση τους έχοντας σαν ηγέτη τον καλύτερο ίσως μέσο του κόσμου αυτή την στιγμή, τον Τσάβι. Η οργανωτική ικανότητα και οι πάσες του παίκτη της Μπαρτσελόνα απλά μεταφέρονται από τα γήπεδα της Ευρώπης όπου διαπρέπει με την Μπαρτσελόνα στα γήπεδα της Ν.Αφρικής όπου «κολλάει» ιδανικά και με τους Βίγια, Αλόνσο, Φάμπρεγκας. Η Μπαρτσελόνα των τελευταίων 2 ετών λοιπόν έχει ξεκάθαρα το στίγμα της στην ομάδα του madridista Ντελ Μόσκε ο οποίος απέχει μόλις μία νίκη πρίν τον προσωπικό του θρίαμβο και τον θρίαμβο της χώρας του.
Στον δρόμο που χάραξε ο Μίχελς
Στο άκουσμα του ονόματος του Μπεν Φαν Μάρβαικ οι ποδοσφαιρόφιλοι έφερναν στο μυαλό τους το επιτυχημένο σύνολο της Φέγενορντ του 2002 όταν κατέκτησε το UEFA. Ο Ολλανδός τεχνικός δεν είναι ο μεγάλος αστέρας και δεν έχει συμπάθειες σε Τύπο και ποδοσφαιριστές. Είναι η χαρακτηριστική περίπτωση του προπονητή-μπαμπούλα που λατρεύει την πειθαρχία και την προσήλωση στο αγωνιστικό σχέδιο. Η περίπτωσή του παραπέμπει απευθείας στον μεγάλο Μαρίνους Μίχελς που οδήγησε την Ολλανδία στον τελικό του 1974 και στην κατάκτηση του Euro 88. Ο Μίχελς κατάφερε να χρησιμοποιήσει τις βεντέτες (Κρόιφ, Νέεσκενς, Ρέσενμπρινκ και Φαν Μπάστεν, Γκούλιτ, Ράικαρντ) προς όφελος του συνόλου, αναθέτοντας ρόλους και δημιουργώντας ενά αγωνιστικό σχέδιο και στυλ που αποτέλεσε πρωτοπορία και άλλαξε το ποδόσφαιρο την δεκαετία του 70’ με τον Άγιαξ. Η αυστηρότητα και η πειθαρχία του Μίχελς υπήρξε παροιμιώδης. Ο Φαν Μαρβαικ προιόν και αυτός της μεγάλης ολλανδικής σχολής προπονητών έχει καταφέρει με τον ίδιο τρόπο και μη έχοντας ποδοσφαιριστές επιπέδου Κρόιφ και Φαν Μπάστε να φτιάξει ένα πολύ οργανωμένο σύνολο με άριστη σύνδεση από την άμυνα μέχρι την γραμμή κρούσης. Η επιτυχία του αυτή του δίνει από τώρα τον τίτλο του προπονητή της διοργάνωσης.
Η άρτια δουλειά που έχουν παρουσιάσει οι δύο προπονητές κρίνει επάξια την παρουσία τους στον τελικό. Δύο ποδοσφαιρικές σχολές συγκρούονται επιδεικνύοντας τα χαρακτηριστικά της ποδοσφαιρικής και προπονητικής κουλτούρας και παραδοσής τους σε εποχές που οι επιρροές μεταξύ των ποδοσφαιρικών σχολών είναι μεγάλες στο ευρωπαϊκό ποδοσφαιρικό γίγνεσθαι. Το αποτέλεσμα δεν μπορούμε να το προβλέψουμε αλλά το σίγουρο είναι ότι ο μεγάλος Γιόχαν Κρόιφ θα βλέπει διχασμένος και με μεγάλο ενδιαφέρον τις δυό μεγάλες του αγάπες, τους συμπατριώτες του και την... Μπαρτσελόνα-Ισπανία να συγκρούονται.
