Γιατί η Αριστερά να νομιμοποιεί τον λαϊκισμό;
Προσφάτως δύο σημαίνοντα στελέχη της Ριζοσπαστικής Αριστεράς μοιράστηκαν με μαζί μας την σκέψη τους και σχολίασαν την συγκυρία. Ο Παν. Λαφαζάνης στην Αυγή και ο Αλ. Αλαβάνος σε συνέντευξη τύπου. Με μια πρώτη ματιά είναι εύκολο να παρατηρήσει κάποιος την ταύτιση τους απέναντι στα μέτρα που έχει πάρει η Κομισιόν για την ελληνική οικονομία.
«Ζούμε ιστορικές στιγμές. Στιγμές που μπορούν να αφήσουν μόνιμο στίγμα στη χώρα».
«Αυτό που γίνεται σήμερα στην Ελλάδα θα ήταν ντροπή και αίσχος για τον λαό κάθε χώρας.»
«Η Ελλάδα έχει περιέλθει σε μια νέα ιδιόμορφη «κατοχή» από τις διεθνείς κεφαλαιαγορές και το διευθυντήριο της Ε.Ε.»
«Το Πρόγραμμα Σταθερότητας, που συζητείται στις Βρυξέλλες, συνιστά την έμπρακτη εφαρμογή του «νεοαποικιακού» καθεστώτος επιτήρησης, ενώ αποτελεί και την ακύρωση κάθε ίχνους αστικού δημοκρατισμού, αφού περιθωριοποιεί τη Βουλή και μετατρέπει σε κουρελόχαρτο τον προϋπολογισμό.»
Ο λαϊκισμός που απορρέει από τα παραπάνω είναι ξεκάθαρος. Θυμίζει κατά πρώτον τον Ανδρέα Παπανδρέου. Η προσωποποίηση του κακού στο πρόσωπο της Ευρώπης που δρα σαν άλλη κατοχική δύναμη («Ότι δεν πέτυχαν οι Γερμανοί με την Κατοχή θα το πετύχουν με την Κοινή Αγορά» έλεγε ο Ηλίας Ηλιού στις αρχές του ’60) και ντροπιάζει την εθνική περιφάνεια θυμίζει «πολιτικό» λόγο περασμένων δεκαετιών σε μπαλκόνια και εξέδρες με το αλαλάζον πλήθος να χειροκροτεί τον μεγάλο ηγέτη που υπερασπίζεται τον λαό και την εθνική κυριαρχία. Η μεταστροφή αυτή του πατριωτικού λόγου που από προνόμιο της δεξιάς κατά την μετεμφυλιακή περίοδο ο Ανδρέας κατάφερε να το μετατρέψει σε όπλο δικό του και να το στρέψει εναντίον της κατηγορώντας την για εθνική προδοσία συναντάται και στον λόγο των παραπάνω. Η κυβέρνηση είναι αυτή που ενδίδει στους ξένους και στα διευθυντήρια και προδίδει την χώρα κάνοντας την «αποικία» της ΕΚΤ (όπως κατηγορούσε την Δεξιά ο Ανδρέας ότι έκανε με τους Αμερικάνους).
Είναι αναγκαίο όμως όλο αυτό το λαϊκιστικό παραλήρημα για να πείσει η Αριστερά για το δίκαιο των αιτημάτων της και των κρίσεων της απέναντι στις ταξικές πολιτικές που ασκούν Κομισιόν και ΕΚΤ; Τα ίδια τα μαρξικά κείμενα αλλά και το έργο σύγχρονων μαρξιστών οικονομολόγων δεν της παρέχουν το κατάλληλο θεωρητικό και επιστημονικό υπόβαθρο ώστε με αυτοπεποίθηση να στηρίξει και να προβάλει τις θέσεις της για την οικονομική πολιτική; Οι πρόσφατες προγραμματικές επεξεργασίες του χώρου της ανανεωτικής και ριζοσπαστικής αριστεράς δεν παρήγαγαν προτάσεις ρεαλιστικές για το σήμερα, για την οικοδόμηση ενός άλλου οικονομικού μοντέλου, του Σοσιαλισμού του 21ου αιώνα; Το όραμα για μια δίκαιη κοινωνία που θα δημιουργηθεί μέσα από αλλεπάλληλες ρήξεις και μεταρρυθμίσεις, μέσα από αγώνες και συγκρούσεις και με την δημοκρατία σαν απαραίτητο και κυρίαρχο συστατικό δεν πιστεύουμε πια ότι μπορεί να πείσει για το δίκαιο του χαρακτήρα του; Αν όχι, γιατί θέλουμε να λεγόμαστε αριστεροί; Αν για να πείσουμε πρέπει να «αποκαλύπτουμε παγκόσμιες συνομωσίες» ενώ υποτίθεται ότι γνωρίζουμε πως η ίδια η φύση του καπιταλισμού είναι αυτή που οδηγεί σε αυτές τις πολιτικές, γιατί επιλέγουμε την αριστερά για να νομιμοποιήσουμε τον λαϊκισμό;
Βασίλης Στόλης
