Ο Γιώργος Παπανδρέου και οι πρόωρες

Η προεκλογική περίοδος των αυτοδιοικητικών εκλογών εντάσσεται πλέον σε μια ευρύτερη προεκλογική περίοδο που ξεκίνησε με την διακαναλική συνέντευξη του πρωθυπουργού, «μια περιττή παράσταση» όπως έχει ειπωθεί.
Ο όρος παράσταση χρησιμοποιείται γιατί αποτυπώνει δύο πράγματα: την χρήση της υποκριτικής και της έκφρασης συναισθημάτων παίζοντας έναν δραματικό ρόλο στη συγκεκριμένη παράσταση και επιπλέον τα συνακόλουθα του ευρύτερου χώρου του θεάματος στον οποίο ανήκει μια παράσταση (καλή ενορχήστρωση της δημοσιογραφικής ορχήστρας απέναντι από τον πρωταγωνιστή, τηλεοπτική κάλυψη, διαφήμιση του τηλεοπτικού γεγονότος και επακόλουθες κριτικές από τους ειδικούς). Το ερώτημα τώρα έγκειται στο για ποιόν λόγο ανέβηκε αυτή η παράσταση. Θέλοντας λοιπόν να κατανοήσουμε και να αναλύσουμε την στρατηγική του πρωθυπουργού και της κυβερνησής του(άραγε ρωτήθηκαν τα μέλη της κυβέρνησης και της Κ.Ο. του ΠΑΣΟΚ γι’ αυτό;;) δεν έχουμε παρά να πάρουμε τα δεδομένα της συγκυρίας και αυτά που έχουν να έρθουν εις πέρας στο άμεσον μέλλον και να τα βάλουμε κάτω.
Ο πρωθυπουργός έχει να κάνει τα εξής:
Να αντιμετωπίσει τα προβλήματα των πολιτών της χώρας του τα οποία διογκώνονται καθημερινά χάρη και στις μέχρι τώρα πολιτικές που άσκησε.
Να αντιμετωπίσει την λαϊκή δυσαρέσκεια που είναι ευθέως ανάλογη με την όξυνση της αντιλαϊκής πολιτικής που ασκείται
Να ανταποκριθεί στης απαιτήσεις της τρόικας που του χρηματοδοτεί το «έργο» του για την χώρα άρα να ασκήσει ακόμα χειρότερη πολιτική όσο παραμένει πρωθυπουργός
Να κάνει αυτοδιοικητικές εκλογές
Να διαχειριστεί το αποτέλεσμα των εκλογών και τις συνέπειες αυτού (μέσα κι έξω από το ΠΑΣΟΚ)
Να καταθέσει σχέδιο για τον προϋπολογισμό αφού θα έχουν δημοσιευθεί στα μέσα Νοέμβρη οι εκτιμήσεις της Τρόικα για το έλλειμμα του 2009 και την πορεία των δεικτών της ελληνικής οικονομίας
Χωρίς καν να κάνουμε λόγο για την λαϊκή δυσαρέσκεια και το πώς αποτυπώνεται μέσω των κοινωνικών αγώνων (απεργίες, κινητοποιήσεις κλπ) μπορούμε να λάβουμε σαν δεδομένο, κάτι που πιθανότατα είδε και ο πρωθυπουργός, ότι τα αποτελέσματα των αυτοδιοικητικών εκλογών θα είναι κάτι περισσότερο από άσχημα για το ΠΑΣΟΚ και την κυβέρνηση του. Πέρα από το τεράστιο ομολογουμένως επικοινωνιακό πλήγμα ας μην ξεχνάμε και την απώλεια ή την μη κατάκτηση της εξουσίας (έστω αυτής που δίνει ο «Καλλικράτης») σε μεγάλες περιφέρειες και δήμους.
Από την άλλη η Τρόικα προφανώς και θα ασκήσει πιέσεις για νέα μέτρα με βάση και τις νέες της εκτιμήσεις, μέτρα που όπως είπαμε είναι ευθέως ανάλογα με την λαϊκή δυσαρέσκεια. Κατ’ επέκταση πλήττουν την δημοτικότητα της κυβέρνησης και του επικεφαλής της. Η διαρκής αποδοκιμασία της κυβέρνησης θα ενταθεί ίσως και εκ των έσω από την κοινοβουλευτική ομάδα. Δύσκολη λοιπόν η κατάσταση για τον Γιώργο Παπανδρέου που κάτι πρέπει να κάνει. Και εδώ είναι που προκύπτει η «παράσταση» …
Ο πρωθυπουργός έκανε τα εξής:
Μέσω του φόβου και με την απειλή για εκλογές έδωσε στον εαυτό του τον ρόλο του σωτήρα και του ήρωα που αν χαθεί θα χαθεί μαζί του και η χώρα. Με ψηφίζεται ή χρεοκοπούμε!
Με δεδομένο ένα αρνητικό αποτέλεσμα καθόρισε τις μετέπειτα εξελίξεις δηλαδή με άλλα λόγια κήρυξε την έναρξη μιας προεκλογικής περιόδου με άγνωστη ημερομηνία λήξης.
Μια ενδεχόμενη εκλογική αναμέτρηση αυτούς που φοβίζει περισσότερο είναι τα μέλη της Κ.Ο. του ΠΑΣΟΚ, από τη στιγμή που οι εκλογές θα γίνουν σε λιγότερους από 18 μήνες από τις προηγούμενες κι επομένως θα γίνουν με λίστα. Με αυτόν τον τρόπο ο πρωθυπουργός επιδιώκει να τρομοκρατήσει τους δικούς του βουλευτές που εκφράζουν ή ετοιμάζονται να εκφράσουν δυσαρέσκεια.
Τα χαρτιά Σγούρος, Καμίνης, Μπουτάρης δείχνουν απίθανο να μην "καούν" πλέον μετά τις δηλώσεις Παπανδρέου. Οι πολύ δυσαρεστημένοι που θέλουν να αποδοκιμάσουν την κυβέρνηση δεν έχουν να χάσουν και πολλά πλέον. Η τακτική του εκφοβισμού δεν θα πιάσει γιατί ο πρωθυπουργός δεν δείχνει να τους σκέφτεται καθόλου και δείχνει να αγνοεί το ρήγμα που έχει υποστεί η κοινωνική βάση του ΠΑΣΟΚ. Δεν αγνοεί όμως το κλίμα, τις τάσεις και τις δημοσκοπήσεις. Γνωρίζει για την ήττα που ακολουθεί και προετοιμάζει το έδαφος για την επόμενη μάχη για την οποία προετοιμάζονται και πολιτικές συμμαχίες ("η δημοκρατία δεν έχει αδιέξοδα").
Το γεγονός ότι βάζει τη χώρα σε προεκλογική περίοδο μας κάνει να αναρωτηθούμε για το πώς θα αντιδράσει η Τρόικα σε αυτό. Θα κάνει σαν να μη συμβαίνει τίποτα ή θα φροντίσει να στηρίξει και να δείξει κατανόηση στον πρωθυπουργό με τον οποίο συνεργάζεται; Είναι λοιπόν «μέσα στο παιχνίδι» και η ανοχή που ενδεχομένως θα δείξει η Τρόικα στο άμεσο διάστημα που θα ακολουθήσει τις αυτοδιοικητικές εκλογές μέχρι τις βουλευτικές προκειμένου να μην χάσει την εξουσία ο Παπανδρέου. Έχει σχέδιο λοιπόν ο Γιώργος και πιστεύει ότι με την απειλή εκλογών και μέσα σε ενδεχόμενα ελαστικά δημοσιονομικά πλαίσια που θα κινηθεί θα τρομοκρατήσει αλλά και θα «γλυκάνει» δυσαρεστημένους ψηφοφόρους και βουλευτές του ΠΑΣΟΚ; Το σίγουρο είναι ότι θα έχει να διαχειριστεί μια διαφαινόμενη ήττα..

Βασίλης Στόλης

αναδημοσίευση από alterthess.blogspot.com

Οι ομάδες των προπονητών

Αυτός ο τελικός είναι μια αναμέτρηση μεταξύ δύο ομάδων με δακρύβρεχτη ιστορία στα παγκόσμια κύπελλα. Δύο διαφορετικές ποδοσφαιρικές κουλτούρες που έχουν πολλά κοινά χαρακτηριστικά και σημεία αναφοράς. Χαρακτηριστικό τους ότι πάντα ξεκινούσαν για μεγάλη πορεία στις διεθνείς διοργανώσεις, έχοντας ταλέντο και παγκόσμιας κλάσης αστέρια στη σύνθεση τους αλλά κατέληγαν σε χαμένους τελικούς όντας το φαβορί (Ολλανδία 1974 και 1978), αποκλεισμούς στα πέναλτι και παταγώδεις αποτυχίες (Ισπανία 1982 και 1998). Αυτή τη φορά κάποια από τις δύο θα πανηγυρίσει την κατάκτηση του βαρύτιμου τροπαίου.

Ο Ντελ Μπόσκε και η... Μπαρτσελονα

Ο Βιθέντε ντελ Μόσκε έχει πανηγυρίσει πρωταθλήματα και δύο Τσάμπιονς Λιγκ με την Ρεαλ Μαδρίτης. Είναι γέννημα-θρέμα του συλλόγου και παντοτινά πιστός της στρατιώτης. Η διοίκηση τον απομάκρυνε λόγω του ότι «το προφίλ του δεν ταιριάζει με αυτό της ομάδας». Ο τεχνικός από τη Σαλαμάνκα δεν είχε τον ενδοιασμό να συνεχίσει όπως και ο προκάτοχος του Αραγονιές να διατηρήσει τον τρόπο παιχνιδιού της Εθνικής Ισπανίας χρησιμοποιώντας ως βασικά γρανάζια τα στελέχη της ομάδας του Πεπ Γκουαρδιόλα. Πουγιόλ και Πικέ στο κέντρο της άμυνας, Τσαβι και Ινιέστα στη μεσαία γραμμή και ο παίκτης-έκπληξη της σεζόν 2009-2010 Πέδρο στην επίθεση. Η χρησιμοποίηση του τελευταίου αντί του ντεφορμέ αστέρα Τόρες ξεκλείδωσε την επιθετική λειτουργία της ομάδας που μέχρι εκείνη τη στιγμή σημάδευε συνεχώς τον φόρ της Λιβερπουλ σαν αιχμή του δόρατος της επίθεσης. Η ομοιότητα του παιχνιδιού της Ισπανίας σε σχέση με αυτό της Μπαρτσελόνα είναι φανερή. Πολλές πάσες, καλή και γρήγορη κυκλοφορία, δημιουργία φάσεων, διεμβολισμοί της αντίπαλης άμυνας με κοφτερές πάσες και καλλιτεχνικά σλάλομ των τεχνικά καταρτισμένων μέσων και επιθετικών. Ο Ντελ Μόσκε ακολούθησε την επιτυχημένη συνταγή του Γκουαρντιόλα στην Μπαρτσελόνα με αποτέλεσμα να χρησιμοποιεί σε πολύ μεγάλο βαθμό την τεχνική αρτιότητα των παικτών του, το ψυχικό τους σθένος και την αυτοπεποίθηση τους έχοντας σαν ηγέτη τον καλύτερο ίσως μέσο του κόσμου αυτή την στιγμή, τον Τσάβι. Η οργανωτική ικανότητα και οι πάσες του παίκτη της Μπαρτσελόνα απλά μεταφέρονται από τα γήπεδα της Ευρώπης όπου διαπρέπει με την Μπαρτσελόνα στα γήπεδα της Ν.Αφρικής όπου «κολλάει» ιδανικά και με τους Βίγια, Αλόνσο, Φάμπρεγκας. Η Μπαρτσελόνα των τελευταίων 2 ετών λοιπόν έχει ξεκάθαρα το στίγμα της στην ομάδα του madridista Ντελ Μόσκε ο οποίος απέχει μόλις μία νίκη πρίν τον προσωπικό του θρίαμβο και τον θρίαμβο της χώρας του.

Στον δρόμο που χάραξε ο Μίχελς

Στο άκουσμα του ονόματος του Μπεν Φαν Μάρβαικ οι ποδοσφαιρόφιλοι έφερναν στο μυαλό τους το επιτυχημένο σύνολο της Φέγενορντ του 2002 όταν κατέκτησε το UEFA. Ο Ολλανδός τεχνικός δεν είναι ο μεγάλος αστέρας και δεν έχει συμπάθειες σε Τύπο και ποδοσφαιριστές. Είναι η χαρακτηριστική περίπτωση του προπονητή-μπαμπούλα που λατρεύει την πειθαρχία και την προσήλωση στο αγωνιστικό σχέδιο. Η περίπτωσή του παραπέμπει απευθείας στον μεγάλο Μαρίνους Μίχελς που οδήγησε την Ολλανδία στον τελικό του 1974 και στην κατάκτηση του Euro 88. Ο Μίχελς κατάφερε να χρησιμοποιήσει τις βεντέτες (Κρόιφ, Νέεσκενς, Ρέσενμπρινκ και Φαν Μπάστεν, Γκούλιτ, Ράικαρντ) προς όφελος του συνόλου, αναθέτοντας ρόλους και δημιουργώντας ενά αγωνιστικό σχέδιο και στυλ που αποτέλεσε πρωτοπορία και άλλαξε το ποδόσφαιρο την δεκαετία του 70’ με τον Άγιαξ. Η αυστηρότητα και η πειθαρχία του Μίχελς υπήρξε παροιμιώδης. Ο Φαν Μαρβαικ προιόν και αυτός της μεγάλης ολλανδικής σχολής προπονητών έχει καταφέρει με τον ίδιο τρόπο και μη έχοντας ποδοσφαιριστές επιπέδου Κρόιφ και Φαν Μπάστε να φτιάξει ένα πολύ οργανωμένο σύνολο με άριστη σύνδεση από την άμυνα μέχρι την γραμμή κρούσης. Η επιτυχία του αυτή του δίνει από τώρα τον τίτλο του προπονητή της διοργάνωσης.

Η άρτια δουλειά που έχουν παρουσιάσει οι δύο προπονητές κρίνει επάξια την παρουσία τους στον τελικό. Δύο ποδοσφαιρικές σχολές συγκρούονται επιδεικνύοντας τα χαρακτηριστικά της ποδοσφαιρικής και προπονητικής κουλτούρας και παραδοσής τους σε εποχές που οι επιρροές μεταξύ των ποδοσφαιρικών σχολών είναι μεγάλες στο ευρωπαϊκό ποδοσφαιρικό γίγνεσθαι. Το αποτέλεσμα δεν μπορούμε να το προβλέψουμε αλλά το σίγουρο είναι ότι ο μεγάλος Γιόχαν Κρόιφ θα βλέπει διχασμένος και με μεγάλο ενδιαφέρον τις δυό μεγάλες του αγάπες, τους συμπατριώτες του και την... Μπαρτσελόνα-Ισπανία να συγκρούονται.

Ο "πόλεμο" ξεκίνησε. Μουντιάλ 2010

Με αφορμή το Μουντιάλ οι σκέψεις που έχουν να κάνουν με το ποδόσφαιρο πληθαίνουν σε μεγάλο βαθμό. Τι είναι αυτό που καθηλώνει τον ανδρικό πληθυσμό παγκοσμίως και αποτελεί κοινή διεθνή κουλτούρα (ίσως ακόμα και στις ΗΠΑ πλέον παρόλη την «αντίσταση») με αποτέλεσμα το Παγκόσμιο Κύπελλο να γίνεται ΤΟ παγκόσμιο τηλεοπτικό γεγονός της χρονιάς και να στήνεται ένας χορός για τους απανταχού διαφημιστές και μάρκετερς των μεγαλύτερων πολυεθνικών;

Η τεράστια δημοσιότητα του «βασιλιά τον σπόρ» οφείλεται κατ’ αρχήν στην ίδια τη φύση του αθλήματος, δηλαδή στο πως παίζεται. Η απλότητα και η δημοκρατικότητα του αθλήματος το ανάγουν στην πρώτη θέση στη δημοτικότητα των αθλημάτων. Οι κανονισμοί στην μεγάλη τους πλεοψηφία έχουν μέινει ίδιοι εδώ κι έναν αιώνα με τις βελτιώσεις τους να βοηθούν ακόμα περισσότερο στην απλοποίηση του παιχνιδιού. Η δημοκρατικότητα του αντικατοπτρίζεται στο γεγονός ότι ένας άνθρωπος ύψους 1,65 με παραπανίσια κιλά θεωρείται ίσως ο καλύτερος ποδοσφαιριστής όλων των εποχών πράγμα που σε άλλο ομαδικό άθλημα θεωρείται αδιανόητο (π.χ. μπάσκετ, βόλλευ).

Το ποδόσφαιρο τοποθετείται στην κατηγορία των μεγάλων ειδών θεάματος καθώς διαθέτει ενότητα χώρου, χρόνου και πράξης όπως γράφει και ο Christian Bromberger ("Ποδόσφαιρο-Σύμβολα, αξίες, φίλαθλοι" Εκδόσεις Βιβλιόραμα). Οι θεατές ενός ποδοσφαιρικού αγώνα βιώνουν συγκινήσεις στο ενδεδειγμένο κατα τον Αριστοτέλη "μήκος" της τραγωδίας, δηλαδή το μέγεθος εντός του οποίου "εκτυλισσομένων διαδοχικώς των πραγμάτων κατά το πιθανόν ή το αναγκαίον, συμβαίνει μεταβολή εις ευτυχίαν εκ δυστυχίας και εξ ευτυχίας εις δυστυχίαν".

Οι συγκινήσεις αυτές διευκολύνουν την διείσδυση στο σύνολο των κοινωνικών ομάδων που φτάνουν σε σημέιο να εκφράζουν με θέρμη την υποστήριξη τους σε συλλόγους και πρόσωπα. Τα πρόσωπα, οι σύλλογοι, οι ομάδες υποστηρίζονται με τρόπο που πολλές φορές τέμνει κάθετα τις κοινωνικές δομές και σε περιπτώσεις διοργανωσεων ανάμεσα σε εθνικές ομάδες όπως στο Μουντιάλ φέρνει στην επιφάνεια τον σοβινισμό και την ανάγκη ικανοποίησης της εθνικής υπερηφάνειας. Παραδείγματα τέτοιων προσώπων αποτέλεσαν οι εκάστοτε ηγέτες της Εθνικής Γαλλίας (Κοπά, Πλατινί, Ζιντάν) πρόσωπα που θεωρήθηκαν να "καθοδηγούν ένα ολόκληρο έθνος" προς την εθνική ποδοσφαιρική καταξιώση και όχι μονο. Οι συγκρούσεις μεταξύ εθνικών ομάδων παρομοιάζονται με πολεμικές συγκρούσεις σύμφωνα και με την ρήση του προπονητή της Εθνικής Ολλανδίας Μαρίνους Μίχελς. Οι αναμετρήσεις της Ολλανδίας-Γερμανίας, Γαλλίας-Γερμανίας, Γαλλίας-Αγγλίας, Ρωσίας-Πολωνίας αναζωπυρώνουν ιστορικές έχθρες και οι αντίστοιχες νίκες ανάγονται σε εθνικής σημασίας γεγονότα. Η λατρεία των παιχτών συμβόλων και οι προδοκίες να ηγηθούν της "μεγάλης πορείας" στα τελικά προέρχονται από όλες τις κοινωνικές ομάδες. Οι γιάπηδες στο Παρίσι και τα εργατόπαιδα στη Μασσαλία βλέπουν με τον ίδιο τρόπο τον "εθνικό ηγέτη" στο πρόσωπο του Ριμπερί. Πλούσιοι και φτωχοί στο Μπουένος Άιρες βλέπουν τον Μεσσία και τον διάδοχο του χρυσού θρόνου του "Πίπε ντε όρο" (χρυσού παιδίου) Ντιέγκο Μαραντόνα στο πρόσωπο του Λιονέλ Μέσσι. Ο πόλεμος έχει ξεκινήσει. Εμείς καθόμαστε μπροστά στους δέκτες...και οι διαφημιστές δουλευουν πυρετωδώς.

Αναλυσέ τον (ΣΥΝ) !

Ένα απόλυτα εύστοχο κείμενο δημοσιευμενο στο ιστολόγιο του Τάσου Κορωνακη

http://tkoronakis.wordpress.com/2010/05/07/mε-τον-συν-στο-ντιβάνι/

Τα Ενθέματα της ΑΥΓΗΣ απέκτησαν το δικό τους ιστολόγιο. Το μπλογκ λειτουργει καθ όλη τη διαρκεια του εικοσιτετραωρου.





http://enthemata.wordpress.com/

"Είναι δυνατή μια άλλη Ευρώπη; Η Ριζοσπαστική Αριστερά και η Ευρωπαϊκή Ένωση"

Ένα πολύ ενδιαφέρον workshop της Political Studies Association που γίνεται 29-1 Απριλίου στο Εδιμβούργο. Το workshop έχει τίτλο "ANOTHER EUROPE IS POSSIBLE? THE RADICAL LEFT AND THE EUROPEAN UNION".

Στον παρακάτω σύνδεσμο θα αναρτηθούν οι εργασίες των συμμετεχόντων.

http://www.psa.ac.uk/2010/WorkshopPanels.aspx

6ο Συνέδριο Νεολαίας Συνασπισμού.

Το 6ο Συνέδριο της Νεοαλαίας Συνασπισμού λαμβάνει χώρα στην ΑΣΣΟΕ 19-21 Μαρτίου με σύνθημα " Να κάνουμε την κρίση ευκαιρία ανατροπής". Στους δύσκολους αυτούς καιρούς για τον κόσμο της εργασίας, τα χαμηλά κοινωνικά στρώματα και την νεολαία οι ανοιχτές δημοκρατικές διαδικασίες αποτελούν μέρος της λύσης των κοινωνικών προβλημάτων και δίνουν ώθηση στους αγώνες για ένα καλύτερο αύριο. Ο προσυνεδριακός διάλογος έχει ολοκληρωθεί και πολλά κείμενα έχουν αναρτηθεί στην ιστοσελίδα της οργάνωσης. Η συγκέντρωση πολλών αγωνιζόμενων νέων που μάχονται για το καλύτερο αύριο να συζητήσουν, διαφωνήσουν και να συνθέσουν διαλεκτικά κάνει τους απανταχού αριστερούς να βλέπουν με αισιοδοξία το μέλλον. Καλό συνέδριο σύντροφοι!

Το σχέδιο απόφασης του ΚΣ
http://neolaiasyn.gr/upload/file/72.pdf

Τα κείμενα του προσυνεδριακού
http://www.neolaiasyn.gr/6synedrio.php

Γιατί η Αριστερά να νομιμοποιεί τον λαϊκισμό;

Προσφάτως δύο σημαίνοντα στελέχη της Ριζοσπαστικής Αριστεράς μοιράστηκαν με μαζί μας την σκέψη τους και σχολίασαν την συγκυρία. Ο Παν. Λαφαζάνης στην Αυγή και ο Αλ. Αλαβάνος σε συνέντευξη τύπου. Με μια πρώτη ματιά είναι εύκολο να παρατηρήσει κάποιος την ταύτιση τους απέναντι στα μέτρα που έχει πάρει η Κομισιόν για την ελληνική οικονομία.

«Ζούμε ιστορικές στιγμές. Στιγμές που μπορούν να αφήσουν μόνιμο στίγμα στη χώρα».

«Αυτό που γίνεται σήμερα στην Ελλάδα θα ήταν ντροπή και αίσχος για τον λαό κάθε χώρας.»

«Η Ελλάδα έχει περιέλθει σε μια νέα ιδιόμορφη «κατοχή» από τις διεθνείς κεφαλαιαγορές και το διευθυντήριο της Ε.Ε.»

«Το Πρόγραμμα Σταθερότητας, που συζητείται στις Βρυξέλλες, συνιστά την έμπρακτη εφαρμογή του «νεοαποικιακού» καθεστώτος επιτήρησης, ενώ αποτελεί και την ακύρωση κάθε ίχνους αστικού δημοκρατισμού, αφού περιθωριοποιεί τη Βουλή και μετατρέπει σε κουρελόχαρτο τον προϋπολογισμό.»

Ο λαϊκισμός που απορρέει από τα παραπάνω είναι ξεκάθαρος. Θυμίζει κατά πρώτον τον Ανδρέα Παπανδρέου. Η προσωποποίηση του κακού στο πρόσωπο της Ευρώπης που δρα σαν άλλη κατοχική δύναμη («Ότι δεν πέτυχαν οι Γερμανοί με την Κατοχή θα το πετύχουν με την Κοινή Αγορά» έλεγε ο Ηλίας Ηλιού στις αρχές του ’60) και ντροπιάζει την εθνική περιφάνεια θυμίζει «πολιτικό» λόγο περασμένων δεκαετιών σε μπαλκόνια και εξέδρες με το αλαλάζον πλήθος να χειροκροτεί τον μεγάλο ηγέτη που υπερασπίζεται τον λαό και την εθνική κυριαρχία. Η μεταστροφή αυτή του πατριωτικού λόγου που από προνόμιο της δεξιάς κατά την μετεμφυλιακή περίοδο ο Ανδρέας κατάφερε να το μετατρέψει σε όπλο δικό του και να το στρέψει εναντίον της κατηγορώντας την για εθνική προδοσία συναντάται και στον λόγο των παραπάνω. Η κυβέρνηση είναι αυτή που ενδίδει στους ξένους και στα διευθυντήρια και προδίδει την χώρα κάνοντας την «αποικία» της ΕΚΤ (όπως κατηγορούσε την Δεξιά ο Ανδρέας ότι έκανε με τους Αμερικάνους).

Είναι αναγκαίο όμως όλο αυτό το λαϊκιστικό παραλήρημα για να πείσει η Αριστερά για το δίκαιο των αιτημάτων της και των κρίσεων της απέναντι στις ταξικές πολιτικές που ασκούν Κομισιόν και ΕΚΤ; Τα ίδια τα μαρξικά κείμενα αλλά και το έργο σύγχρονων μαρξιστών οικονομολόγων δεν της παρέχουν το κατάλληλο θεωρητικό και επιστημονικό υπόβαθρο ώστε με αυτοπεποίθηση να στηρίξει και να προβάλει τις θέσεις της για την οικονομική πολιτική; Οι πρόσφατες προγραμματικές επεξεργασίες του χώρου της ανανεωτικής και ριζοσπαστικής αριστεράς δεν παρήγαγαν προτάσεις ρεαλιστικές για το σήμερα, για την οικοδόμηση ενός άλλου οικονομικού μοντέλου, του Σοσιαλισμού του 21^ου αιώνα; Το όραμα για μια δίκαιη κοινωνία που θα δημιουργηθεί μέσα από αλλεπάλληλες ρήξεις και μεταρρυθμίσεις, μέσα από αγώνες και συγκρούσεις και με την δημοκρατία σαν απαραίτητο και κυρίαρχο συστατικό δεν πιστεύουμε πια ότι μπορεί να πείσει για το δίκαιο του χαρακτήρα του; Αν όχι, γιατί θέλουμε να λεγόμαστε αριστεροί; Αν για να πείσουμε πρέπει να «αποκαλύπτουμε παγκόσμιες συνομωσίες» ενώ υποτίθεται ότι γνωρίζουμε πως η ίδια η φύση του καπιταλισμού είναι αυτή που οδηγεί σε αυτές τις πολιτικές, γιατί επιλέγουμε την αριστερά για να νομιμοποιήσουμε τον λαϊκισμό;

Βασίλης Στόλης